Dalagang Pinay

Nagbabalik...

2009-01-22T15:58:00.000+08:00

Nakauwi na kami. Napakabilis ng oras. Hindi halos alintana ang nagdaang panahon na nawalay ako sa amin. Salamat sa lahat ng biyaya at pagkilos ng Dios sa aming mga lakarin. Purihin ang Panginoon sa kabutihan Niya.

Hindi na magtatagal

2008-06-06T15:36:00.002+08:00

Araw na lang ang hinihintay namin at palipad na uli kami papuntang Estados Unidos. Napakabilis ng panahon; hindi ko halos namalayan na kalahatian na pala ng taon. Siguro ganito rin kadali ang panahon pagdating sa Amerika; kalahating taon din akong mawawala dito sa 'Pinas.

Napakarami ko pang dapat asikasuhin--at ihanda. Alam kong masasabik ako sa amin pero ayaw ko namang madiskaril sa aming lakad dahil sa pangungulila kaya sisikapin kong kasabikan ang hinaharap sa malayong lupain. Ibang pamumuhay ito... malayo sa amin.

Alam kong niloob ng Panginoon na makabahagi ako sa layuning ito. Ang dalangin ko ay maging lubos akong kagamit-gamit para sa ministeryo. Salamat po, Panginoon.

Ikaapat na Kabanata

2008-04-24T15:36:00.013+08:00

Unang Kabanata

Ikalawang Kabanata

Ikatlong Kabanata

Nasa ikatlong taon na ako sa kolehiyo noon. Malapit nang matapos ang semestre at excited na si Nanay para sa internship ko sa darating na Summer. Gusto daw niya akong makita na nakasuot ng damit pang-opisina. Isa pa, Disyembre pa lang, planado na namin ang pagpunta namin sa Bataan. Ga-graduate na si Ate. Tuloy outing na raw namin yun. Walang mag-aakala na di na pala makikita ng Nanay ang isa man sa mga iyon.

Pebrero ng magkasakit ang Nanay. Matindi ang ubo niya. Kitang-kita ko na nahihirapan talaga siya. Minabuti naming i-confine siya sa ospital.

Sabado noon. Hindi siya makapaligo kaya pinunasan ko na lang siya. Kitang-kita ko ang bawat detalye sa mukha ng Nanay habang hinahaplos ko ng bimpo. Nakangiti siya sa akin. Nakikipagkwentuhan. Kinabukasan pagkagaling sa church, pumunta kami sa ospital. Nung hapon naglalambing pa ako sa kanya. Tinatabihan ko siya sa kama. Pinagbabalat ng prutas. Nandun lang, parang hindi dahilan na maysakit siya. Sabi kasi ng doctor mag-stay siya hanggang Wednesday. Kailangan kong umuwi ng hapong iyon kasi may gawain ang mga kabataan sa church. Sabi ko, sa pag-uwi ko na lang ng Martes uli ako babalik. Paalis na ako nun pero hindi ako halos maiwan ng tingin ng Nanay. Tandang-tanda ko yun. Hinatid niya ako ng tanaw hanggang sa maisara ang pinto ng kwarto. Malay ko naman na iyon na pala ang huling beses kong makikita ang Nanay ko na buhay.

Martes talaga ang uwi ko kaya lang pinilit kong tapusin ang project ng kapatid ko. Miyerkules ng gabi na ako nakauwi. Nung araw na yun, parang patang-pata ang katawan ko—drained. Nasa biyahe ako nun nang tumawag ang Kuya Totle, pasado alas-otso ng gabi, nasa expressway ang sasakyan.

Kuya: Nasan ka na?
Ako: Nasa daan. Pauwi na.
Kuya: Dumiretso ka na sa atin.
Ako: Oo. Kuya, pakisabi sa Nanay bukas na lang ako dadaan sa ospital, bago ako lumuwas. Di na kasi ako aabot sa visiting hours.
Kuya: Basta dumiretso ka na sa atin.

Nawala sa loob ko na dapat naman talaga na iuuwi na ang Nanay noong araw na iyon. Wala akong kaalam-alam na nang mga oras na iyon, nananaghoy na pala ang mga kapatid ko kasi kamamatay lang ng Nanay. Inatake siya. Tatlong beses. Nagka mild stroke na siya noon, pero nakaya naman niya. Halos magkangiwi-ngiwi daw ang mukha niya sa bawat pag-atake. Sabi ng mga kuya, sinabi daw nila kay Nanay na “Sige na, 'Nay.” Pati si Tatay ang sabi, "Ako na ang bahala sa mga bata." Pumanatag na ang Nanay pagkarinig sa kanila. Kasi habang nilalabanan niya, lalo siyang nahihirapan. Pinapauwi nila ako sa bahay kasi, iuuwi na nila si Nanay.

Pagod na pagod akong umuwi. Hindi ko rin maintindihan kung pakit parang nauupos ang pakiramdam ko. Malayo pa lang ay nakita ko nang maliwanag ang bahay namin. Di sumagi sa isip ko ang anumang masamang nangyari. Papasok na ako nang maulinigan kong nag-iiyakan ang mga kapatid kong bata. Sa isip ko lang, ano't diyes-oras na ng gabi e nagkakagalit pa sila? Di ko pa halos naipapasok ang sarili sa bahay ay sinalubong na ako ng Inang Tikang.

"Naku, anak, patay na ang Nanay!"

Napaupo na lang ako. Parang batang umalburoto. Hawak ko ang dalawang tsinelas at walang tigil na inihahampas sa lupa. Noon ko lang naintindihan kung ano ang pakiramdam ng isang taong mababaliw. Parang lumulutang ang isip ko. Pati ang lahat ng nasa paligid ko. Ilang beses kong narinig na patay na ang Nanay pero ayaw tanggapin ng aking katinuan. Nang idating ang Nanay, ang pakiramdam ko siya ay mainit na mainit, buhay ang katawan. Sa tingin ko nga humihinga siya. Ang lakas ng state of denial ko. Iyon ang huling bagay na inaasahan kong mangyari. Nung Sabado lang pinunasan ko ang Nanay nang nakangiti; ilang araw lang ang nagdaan, pinupunasan ko uli siya pero nananangis na ako.

May exam ako ng Sunday kaya ipinasya ng Tatay na Sabado ang libing. Kinalingguhan, lumuwas ako para kumuha ng exam. Sa semestreng iyon ako umani ng mga markang 3.0 at 4.0. Napakahirap. Parang gumuho ang mundo ko. Para akong kuting na iniligaw. Walang masulingan. Nagbago na ang lahat mula ng araw na iyon.

February 13 yun, Valentines’ eve. Dati naman akong hindi apektado ng Kaarawan ng mga Puso, pero mas lalo na itong natabunan ng dagok sa buhay namin. Basta dumarating na ang Pebrero, isa lang ang natatatak sa isip ko, kamamatayan ng aking ina.

Naging mahirap para sa amin ang mag-adjust. Araw -araw kong iniisip na paano na ngayon, wala na ang Nanay. Napakalaki pala ng kaibahan ng mundo. Pero hindi namin ito ipinahahalata sa isa’t-isa. Hindi na kumpleto ang pamilya. Naging mas mabigat din ang responsibilidad ng bawat isa. Ayaw kong isipin ng mga mas bata kong kapatid na kaawaawa na kami dahil wala na kaming Nanay. Masyado pa silang bata. Ito rin ang dahilan kung bakit sinabi ko sa sarili ko na gagawin ko ang lahat para mapagtakpan ang malaking kawalan sa aming pamilya. Sisikapin kong pasayahin sila, lalo na ang Tatay. At iyon na ang sumunod na mga kabanata ng aming buhay. Ang Panginoon ang kumalinga sa amin.

Ikatlong Kabanata

2008-04-24T14:39:00.001+08:00

Matagal-tagal na rin nang huli akong nagpaskil ukol dito. Gayunman, sisikapin kong ituloy ang mga naudlot na kabanata.

Unang Kabanata
Ikalawang Kabanata

Halos simula pa lang ng pasukan sa ikaapat na taon sa high school nang magpasa kami ng application sa unibersidad. Nilakad ko ang certification ng mga Top 10 students para makalibre ako sa application fee. Makalipas ang ilang buwan, lumabas ang resulta: sa Maynila ako mag-aaral.

Mabuti na lang at qualified ako sa scholarship. Sa buong panahon ng pag-aaral ko, nakaka-enrol ako dahil sa scholarship. Pinakamahirap yung first time kong mag-enrol. Under processing pa kasi ang papel ko kaya by reimbursement na lang daw ang gagawin sa tuition ko. Samakatuwid, kaylangan ko pang humanap ng ilang libong pambayad ng tuition fee. Lagi kaming sabay ng pinsan ko basta usapang eskwela pwera sa araw na ito. Kasi siya may pang enroll na, ako wala pang hawak na pera. Paluwas na siya pero di ko pa alam kung saan kami hahagilap ng Nanay.

Pasado alas-sais ng umaga noon. Pumunta kami ni Nanay sa titser ko nung grade six. Kamag-anak namin sila. Sinabi ni Nanay ang sitwasyon. Agad siyang nagbigay sa amin ng pera. Malaki rin yun. Basta na lang tumulo ang mga luha ko. Wala na akong nasabi kundi, “Salamat po, Ma’am.” Napakabuti ng Dios. Ginawan na naman niya ako ng himala.

Isang karangalan ang makapasok sa unibersidad. Kaya nga rin sa palagay ko, hindi naging mahirap para sa titser ko na pahiramin kami, kasi alam niya na gusto ko talagang makapag-aral.

Nakapasok kami ng pinsan ko sa dormitoryo. Salamat uli sa Panginoon. Sa dorm, P250 ang bayad namin kada buwan. Maliit talaga kung iisipin mo; samantalang ang mga kakilala kong nasa boarding house, P1500 isang buwan lang. Sa kabila nito, may mga pagkakataon na wala talaga akong maibigay na pambayad. Kilala na nga ako ng kahera, si Ate Pines. Alam niya na ang sitwasyon ko, di ako nakakabigay sa due date pero ginagawan na niya ng paraan ang record ko para di ako ma-violation. Ganito nga ang lagi naming usapan kung araw na ng bayaran: “Ate Pines….” “O, Okay na. Kung kelan na lang meron…” Sa loob ko, naiintindihan niya rin ang kalagayan ng mga batang idinadaos lang ang makapag-aral. Salamat na lang sa mga taong ginamit ng Dios para makaraos kami.

Meron ding naglalako ng pagkain sa dormitoryo. Kahit na maraming canteen sa campus, umuuwi pa rin ako sa dorm pag oras ng kain kahit na malayo pa ang pinanggalingan kong klase. Kasi, mura lang kina Manang Tess at Manong Alex. Nakakakain ako kahit P8 lang ang pera ko—isang kanin (P3) at isang balatong (P5). Noon ko nga lang nalaman na balatong pala ang tawag nila sa ginisang munggo. Kung hindi balatong ang ulam, may sitaw at kalabasa. Meron din silang tindang tuyo, P2 ang isa. Nung magmahal ang mga gulay meals ng P11, sinasalitan ko na ng tuyo. Halos iyon ang staple food ko habang nasa dormitoryo. Pareho na nga halos ang lasa ko sa kahit anong gulay meals nila. Kaya nga rin siguro ngayon madali akong lamigin na parang may arthritis kung minsan.

Isang beses isang linggo itini-treat ko ang sarili ko ng isang meal, kung pwede. Meron din kasi silang tindang karne. Chicken barbeque ang gusto ko. Kaylangan kasing mapagkasya ang P400 na budget ko para sa buong linggo—all in. Mahirap kasi malayo ka sa bahay. Pagdating pa lang ng Lunes, itatabi ko na ang pamasahe ko pauwi. Iaalis ko na rin ang mga pampa-photocopy at iba pang panggastos para sa project. Yung matitira lang ang budget ko sa pagkain. Kaya kailangan ko talagang magtipid. Apat na taon ako sa dorm. Buong college years.

Masaya rin ang naging buhay ko sa dormitoryo kasi kasundo ko ang mga roommates ko. Alam ko niloob ng Panginoon na sila ang makasama ko. Para ko na rin silang mga kapamilya. Napakaraming drama ng buhay ang nakita ko sa loob ng apat na taon. Pero mas marami akong alaala ng masasaya.

Di ako makabili ng libro kaya nakikibasa lang ako. Minsan, nagpapa-photocopy. Kapag exam week, nag-e-extended reading ako sa main library. Bukas kasi ang library hanggang 12 midnight para sa mga estudyanteng gustong makibasa ng books sa reserve section. Bawal kasi iuwi. May classic story ako ng aking extended reading days. Uno ang midterms, 1.25 ang final exam. Final grade ko sa subject ay 1.25, kahit hindi ako bumili kahit isa sa mahigit apat na textbooks namin. Pinakamura kasi sa mga libro ay P400. Kasing halaga ng kabuhayan ko sa loob ng isang linggong pagtira ko sa Maynila. Pati naman sa ibang subjects di ako bumili ng books.

Kinakabahan din ako pag pahanon ng exams at submission ng project. Kasi samantalang nagre-review ang mga kaklase ko, ako naman, di sigurado kung may pamasahe para makaluwas. Dumating din ang panahon na kinailangan kong kausapin ang propesor ko sa isang major subject. Di kasi ako makaka-submit ng research paper ko on time. Sinabi ko sa kanya ang totoo, “Kasi Ma’am, wala pa po akong perang pang-type at pam-print.” Nahambal yata ang Prof. ko sa honesty ko, hindi niya binigyan ng minus ang late kong papel. Pagpapala yun ng Dios sa akin.

Sa awa ng Dios maluwalhati kong nairaos ang mga kurso sa aking karera.

Pag-ibig

2008-04-23T11:04:00.002+08:00

Tulad ay isang bulaklak na namumukadkad
Ipinamamalas ang pagsintang mayumi at busilak
Nadaramtam ng aliwalas at karingalan
Dalisay, makulay, may buhay.

Kapara ay ibong may layang pumayagpag
Sa itaas ng alapaap na waring walang inda
Buong tapang sa pag-alimpuyo sa malawak na kawalan
Matatag, maliksi, may sigla.

Ang wangis ay munting paru-parong ligaw
Banayad sa pagkampay patungo sa talulot
Na dulot ay galak, luwalhati at pag-asa
Marilag, payapa, may pananabik.

Malalim, gaya ng dagat
Maragsa, gaya ng ilog
Masinsin, gaya ng hamog
Mapagpala, gaya ng ulan.

Di malirip ng kaunawaan
Isang hiwaga sa kaibuturan
Lubhang makapangyarihan
Gayunma’y handog na walang pag-asam.

Dakila Siyang unang umibig sa atin!
Buhay may di alintana; inihandog na sadya
Sa sinumang tumugon at sa Kanya’y sumampalataya
Walang hanggang buhay sa piling Niya ang gantimpala.

~~
Love

Like a flower in bloom
Glazed meek and pure
Clothed with glamour and splendor
Spotless, colorful, with life.

Similar to a bird that freely soars
High in the clouds without injure
Gliding with might in the vast expanse
Firm, swift, active.

With the image of a wild butterfly
Gently swaying towards the bud
With gladness, glory and hope
Lovely, peaceful, expectant.

Deep like the sea
Coarse like a river
Timid like dew
Blessed like rain.

Unfathomable
A mystery to its bosom
Immensely powerful
Though offered without repay.

Great is He who first loved us!
Without reproach gave life
That whoever responds and have faith
He shall reward with eternal life.

Tapos na

2008-04-18T14:48:00.000+08:00

Nagawa ko na. Sinabi ko nang diretsahan kung ano ang mga kuru-kuro na naglalaro sa AMING isipan. Once and for all, matapos na talaga. Ang naganap: ayun MALI KAMI. Nakakahiya talaga at nagpara akong malisyosa. Pero mabuti na talaga na nagkalinawan. At least this time, I know where to stand. Thank you Lord. Tinawanan ko na lang.

Ngayon

2008-04-10T09:23:00.001+08:00

Lalo at lalo ka pa naming inaalala ngayon, Nanay. Syempre pa, mahalaga ang araw ng iyong kaarawan. Salamat sa Panginoon dahil ikaw ang aming ina. Happy Birthday po.

Anim na taon na...

2008-02-13T14:29:00.000+08:00

Hi Nanay,

Ang bilis ng panahon, anim na taon na pala ang nagdaan… Nung araw na ‘yon, akala ko talaga mababaliw ako. Literal, nun ko lang naramdaman yung parang lumulutang at hinahangin ang isip. Ang hirap. Pero yon ang niloob ng Panginoon na nangyari e. Hindi lang talaga kami handa. Kahit naman yata kelan pa yon, hindi pa rin ako magiging handa.

Gaya nang lagi, miss ka namin. Ayos naman kami, ang dami nga lang nangyayari nang sabay-sabay. Ang latest, babalik ako sa States. Matagal Nay, six months. Pinagpray ko talaga na kalooban ito ng Panginoon kasi nga iyon ang magpapanatag sa akin. Kasi kung gusto ni Lord na magfulltime ako sa ministry, tiyak na di ko kaylangang intindihin ang provision; Siya ang bahala sa lahat. Nakaka-excite, at the same time, kailangan nang matinding preparation. Maraming adjustments pero bahala na si Lord.

Valentine’s Day na naman bukas. Pero alam mo naman na hindi ko masyadong pansin yung araw na yon, lalo pa ngayon; pag February ikaw talaga ang nasa isip ko. Ikaw, tapos si Inan Tikang. Birthday na uli niya sa 25, di ba? Si Ina, magtatatlong taon na rin pala. Ang bilis talaga.

Plano kong magpaalam dito ngayong February. Sana nga, paglabas na ng visa namin. In any case, dapat din talaga magsabi na ako soon.

Nay, ang ganda ng ginawang kubo ng Tatay dun sa harapan. Malaki saka mataas. Halos tapos na, pawid na lang ang kulang. Maganda lalo pag tapos na. Ang dami pa namang bulaklak sa paligid. Ginawa niyang parang bakuran.

Ang ganda sa atin. Puro bulaklak. Panahon kasi ng bulaklakan, nagkasabay-sabay. Nga pala, plano ng mga Kuya na mag-church wedding sa May. Exciting nga e. Abay si Nene at Atse. Si Jai ang kakanta; ako daw ang MC.

Sige po, gusto ko lang na sulatan ka ngayong araw na ito. Uuwi ako mamaya sa atin. Nakakatuwa yung tatlo at si Tatay; close na talaga sila.

Nay, lagi-lagi kitang iniisip. We love you.

Dear Nanay,

2007-10-30T11:24:00.000+08:00

May sasabihin ako sa iyo, grabe magugulat ka! Si Nene, tumakbo sa SK, nanalo konsehal! Nakakatuwa talaga. Biruin mo, siya lang ang pumasok sa buong partido nila—ang lakas talaga! Ang sabihin mo pa, ang dami pa daw nasayang na boto na hindi nai-count sa kanya kasi nga, nakakalito yung listahan, first name at middle name ang naisulat imbes na family name. Ayun, sayang. Tataas pa sana ang ranking niya. Pang-anim siya eh, siguro pasok pa siya ng pang-apat or panglima kunsakali. Basta mahalaga panalo. Tuwang-tuwa nga ang Tatay e. Naku, kinakantyawan na kami ng Victory party. Sabi ko, first Sunday naman sa Linggo e, magpakain na lang kami sa church. Tapos, dun sa swimming nila ng mga kapartido niya sa SK, baka magprovide na lang ako ng pagkain. Nakakatuwa talaga. Si Nene pa, pulitiko na! Alam ko proud ka. Masayang-masaya si Nene. Itinago namin yung tarp niya; nilagyan ko ng date. Sabi ni Tatay para din nga sa debut niya meron kaming remembrance na maipapakita. Proud na proud ang Tatay.

Sige Nay, sabi ko nga pala kayla Archie maglinis na ng nitso ninyo nila Ina at Inan Tikang. Sa Huwebes, punta kami sa sementeryo.

Sana mas marami pa akong magandang balita sa yo sa susunod.

Babye.

A letter to mom

2007-09-27T15:29:00.000+08:00

27 September 2007

Nanay,

Alam mo, miss na miss na po kita. Siguro kung nandito ka ngayon, ang dami, dami, dami kong sasabihin sa iyo. Ay, tiyak pala yun, ako pa! Baka nga balikan ko yung last five years or so mula nung wala ka na. Ikukwento ko lahat ng nangyari sa atin; sa amin, sa Tatay. Naiiyak na naman ako, Nay, para nagsusulat lang naman ako sa iyo. Grabe, alam mo ba, naging sobrang iyakin na ako mula nung mawala ka na. Pero wag kang mag-alala, nakaya din namin. Akala ko nga di talaga namin kakayanin. Napakahirap. Buti na lang, alam namin na na kay Lord ka naman. Sabi nga ng mga kuya, mas mabuting magpahinga ka na kaysa mahirapan pa. Pero nalulungkot pa rin ako kasi wala ka dito.

Sa UP ako nagtatrabaho. Galing, no? Nagturo ako saglit after graduation sa LAMS, kayla Kuya sa Sta.Maria; nag-sub lang, two months. Tapos, dito na sa UP. Di ko pa nga natatapos yung ginagawa kong report, huminto lang muna ako kasi nakakatamad na. Grabe, four years na pala ako dito. Magkakasama kami nila Aidz dati, tapos, nag-iba-iba na rin kami ng office, naiwan ako dito. Pero housemates ko pa rin sila ni Teeny. Ang laki nga ng nakuha naming bahay e. Mamaya, may housewarming kami. Bisita namin mga taga UP din. Bigtime, Nay, pupunta yung mga boss namin.

Wala lang, gusto ko lang sulatan ka ngayon. Kanina gumawa din ako ng sulat para kay PC, yung kaibigan ko. Ay, nagpunta nga pala kami ng Amerika nung summer! Oo, Nay, isang buwan kami dun, yung mga youth sa MYF. Ang dami naming napuntahan. Dun ako tumira kayla PC. Ang babait nila. Blessing talaga. Eto pa, alam mo ba na nakatatlong byahe na ako abroad? Oo nga! Last year nagpunta kami sa Hong Kong. Tapos tumawid kami sa China. Nung nakaraang April-May kami nagpunta sa California. Lumapag kami sa Taiwan para magtransfer ng eroplano. Pagbalik namin dito, wala pang one week, nagpunta naman kami sa Bangkok, dito sa office. Ang saya nga e. Siyempre pa, di yata ako ang gumasta. Hehe…

Okay naman kami, kaya lang siyempre, tiyaga talaga. Ok lang, buti na lang natuto ako sa iyo ng sacrifice. Grabe, kitang-kita ko sa iyo kung ano yun. Kaya nga pag nahihirapan na ako, naiisip ko na lang, wala pa ito sa ginawa ng Nanay ko. Wag kang mag-alala, akong bahala sa Tatay. Hangga’t kaya ko nga, gumagawa ako ng paraan para lagi kaming masaya lahat. Kaming dalawa na lang ni ate ang taya, nag-asawa na rin ang kuya. Nga pala, ang dami mo nang apo! Dun pa rin ang ate sa Uni, sa Gapo yata office niya ngayon. Yung tatlo, college na lahat! Ang bilis, no? Ako nga di makapaniwala pag minsang napapaisip ako. Si Jai, isang sem na lang sa Nursing; si Atse, 3rd year na ECE; si Nene naman, first year HE. Inaayos namin ngayon ang SS ni Tatay.

Meron akong sasabihin sa iyo, Nay. Alam mo ba, kasi, kasundo ko talaga yung host namin sa States. Nung umuwi kami dito, naging kasulatan ko na siya. As in, nag-e-enjoy talaga ako na makipagsulatan, alam mo naman, para rin kasi akong nagkukuwento sa harapan pag nagsusulat ako. Kaya lang, binatang pastor kasi siya, early 50s. Sabi nila sa akin, baka daw ma-misinterpret niya ako. Alam mo na. Sayang naman, gusto ko pa naman talaga siyang kasulatan. Ang bait pa kasi. Para yatang nagdamdam dun sa sinabi ko nung huli. Biniro ko kasi, sabi ko, plano kong wag na siyang sulatan ever. Kung alam lang niya kung bakit. Sa bagay, ayaw ko rin naman na makasakit sa kanya. Kaya lang, nalulungkot talaga ako kung talagang wala na akong choice kundi i-cut ang communication namin. Feeling ko, napaka-unfair naman sa akin. Di ba, Nay? Gusto ko lang naman makipagkaibigan eh. Saka makipagsulatan. Tinuturuan pa nga niya ako sa mga teaching e. Tinuturuan ko naman siya ng Tagalog. Ang dami kasing Pinoy sa church niya. Ngayon nga, nami-miss kong magbasa ng sulat niya. Hay…

Tama na nga yan. Magtatrabaho na uli ako. Ang lakas pa naman ng ulan sa labas. Kumukulog pa. Maaga akong uuwi kasi magluluto pa ako para sa housewarming mamayang gabi.

Ang dami ko nang naiiyak. Ang galing, di nila nahalata. Automatic na kasi itong mga mata ko, basta naiisip kita. Gusto ko lang sabihin sa iyo, Nay, na mahal na mahal kita. At hanggang ngayon, ikaw pa rin ang pinakamahal ko. Sulatan kita ulit, ha?

Len

Ang Nakaraan…

2007-08-29T15:03:00.000+08:00

Nakaraan na muli ang isa na namang taon sa aking buhay. Panibagong taon, panibagong pagkilos at pagpapala mula sa Panginoon ang inaasahan ko. Tuwang-tuwa talaga ako noong nakaraang Sabado, kumpleto kaming mga dalaga sa aming silid. Masaya naming inaalala ang aming pagkabata at lahat pa ng mga kapilyuhan ng musmos na pag-iisip. Aliw na aliw ang mga mas maliliit, hindi halos makapaniwala sa mga kararaulan ng mga ate. Hindi maitatanggi, bawat isa ay nagdaan sa pagkabata at sa lahat ng kasiyahan at kalikutan na kaakibat nito. At siyempre, ang mga tanda na nakamarka sa balat. Masaya akong ibahagi sa kanila ang aking alaala na siya naman naming pagsasaluhan bilang mga bagong gunita.

Puno sa Burol Beverly

2007-07-20T14:46:00.000+08:00

Naloko na!

2007-07-11T14:47:00.000+08:00

Kahapon, mahilu-hilo ako sa kakaisip kung paano ko sasabihin politely sa kaibigan ko kung ano talaga ang lagay niya. Yanigin ba naman ako nang dalawa kong katoto. Tama ba namang takutin ako sa iniisip niya? Sinigurado nila sa akin na naglatag na ng hudyat ang taga-malayo. Ganon nga kaya? Baka naman hindi. Hay, muntik na akong gumawa ng aksyon kahapon. Buti nakapagtimpi ako. Kasi naman, aalis pa yung isa. Hayaan ko na lang kaya muna?

Nagitla

2007-06-25T16:09:00.000+08:00

Tumpak! Iyan mismo ang reaksyon ko sa sumambulat sa aking balita. Mangyayari yata ang kinatatakutan ko. Bigla akong nahiya. Hindi ko talaga inaasahan ang sinabi ng aking kaibigan; mukhang kailangan ko ring maging maingat. Wala namang problema sa totoo lang, pero hindi ko lang napaghandaan ang sinasabi niyang posibilidad. Ibinigay na niya ng mga sitwasyon at mga maaaring mangyari. Ang totoo, lito ako ngayon. Siguro, susundin ko na lang ang sinabi ng isa kong kaibigan: wag munang problemahin hangga’t di pa dumarating. Hay… e paano kung kailangan ko nang harapin?

Si Kuya

2007-06-21T10:37:00.000+08:00

Ang totoo, isa lang naman talaga ang naging 'kuya' sa amin nang matagal; si Kuya lang.

Kagabi halos maiyak ako habang ikinukwento sa akin ng kapatid ko ang kalagayan ng mga kuya…napakasaya daw nila. Naiiyak ako sa tuwa kasi, ang sarap marinig na masaya pala ang kapatid ko…salamat sa Dios. Kung babalikan, napakabait talaga niya sa amin. Walang kaparis. Nagkaroon lang ng panahon na halos itakwil ko rin siya sa sama ng loob, pero lumipas na yun, at natutuwa ako dahil malaya na ako. Mahal ko ang Kuya. Malaki ang sakripisyo niya sa amin. Ngayon na nagsisimula siya ng bagong buhay malayo sa amin, panalangin ko lang na lalo pa siyang maging masaya. Silang dalawa.

Len

2007-06-18T14:49:00.001+08:00

Gunita

2007-06-14T16:57:00.000+08:00

Anibersaryo nila Tatay ngayon. Musta kaya si Tatay? Sana wag naman siyang masyadong malungkot. Syempre alam naman namin na miss na miss na rin niya ang Nanay--iba yung anak, iba yung asawa. Pero mahalaga talaga ang araw na ito para sa akin, kasi naman, 37 taon na ang nakararaan, nagpa kasal ang mga magulang namin at nagsimula ng isang masayang pamilya. Mahal na mahal ko ang mga magulang ko at napakaimportante sa akin ng aming pamilya. Salamat sa Panginoon.

Maligayang anibersaryo sa inyo, Tatay.

pinagpala

2007-06-04T17:11:00.000+08:00

Grabe ang blessing sa akin ngayon ng Panginoon! Overwhelming! Thank you, Lord. God compensates. Promotion comes from the Lord. Amen!

nag-iisip

2007-03-29T14:16:00.000+08:00

ano nga ba ang nasaisip ko ngayon? marami. iniisip ko kung ano na ang mangyayari sa prinsesa mamaya. iniisip ko kung mababayaran na ba kami ngayon. iniisip ko kung uuwi ba ako o bukas na lang ng umaga. iniisip ko kung anong sasabihin ko sa chairman. iniisip ko kung pano kung di ibigay ang pera namin ngayon. iniisip ko kung ano ang iniisip ni tan. iniisip ko kung ano ang sasabihin kay sisly kung sakali. huh. ang hirap mag-isip. nakakapagod.

hirap

2007-03-21T11:22:00.000+08:00

Gusto ko lang umiyak ngayon; pero parang masyado nang manhid ang pakiramdam ko ayaw nang lumabas ang mga luha.

ang gusto kong isigaw ngayon!

2006-12-14T15:30:00.000+08:00

Ma'am, ayaw ko na po magpa-renew! Napapagod na po ako dito; di na po ako masaya sa nangyayari. Feeling ko, nate-take for granted ako; as if I do not have any value at all. Nade-demoralize po ako, at napakasakit nun, given the kind of loyalty I've been giving you. Mahal ko po kayo talaga, but this time, masyado nang nade-destroy ang aking persona, and i don't think that's healthy. Sayang, willing pa naman ako to support you all the way, kung sana lang po kahit konti, nakita ko na you're giving me even the smallest consideration. Kaylangan ko rin po nun, Ma'am. Meron din po kasi akong mga needs. I'm sorry. But I honestly hope you are, too.

saloobin

2006-12-08T11:07:00.000+08:00

Kung minsan napapatanong din ako sa sarili ko, bakit kaya puro na lang sa akin natatapat yung pagsasakripisyo? Am I not asking the Lord for an easier life? Nung bata ako, nasapol ko yung hirap ng buhay; yung bagsik nang pagkakaaksidente ng Tatay. Dinala ko na yun hanggang lumaki. Nakaya naman, awa ng Dios. Bago ako maka-graduate, namatay naman ang Nanay. Hay, napakasakit nun. Wala yatang kasing sakit; hanggang ngayon nararamdaman ko pa. Ako na naman ang tumayo para sa mga kapatid ko at sa Tatay. Ngayon sa trabaho, pakiramdam ko nade-demoralize ako; sa akin na nga ang trabaho, wala naman akong makuhang benepisyo. Parang tinatabangan na tuloy akong gumawa. Di ko maintindihan kung nagiging insensitive lang ba ang mga tao sa paligid ko. Si Ate naman, imbis na mapagaan ang sitwasyon, naiinis pa ako at lalo pa tuloy na nado-doble ang gampanin ko sa bahay.

Nakakapagod. Sa totoo lang, napapagod din ako. Kawalan ba ito ng pananampalataya? Sori po, Lord, alam Nyo naman na napakalaking kagaanan sa akin ang mga Salita Nyo, pero pag minsan, talagang nalulungkot pa rin ako. Kung minsan din tuloy napapaisip ako, kelan ako naging talagang masaya.

Ang Tugon.

2006-11-16T10:30:00.000+08:00

Mabuti ang Dios. Tapat Siyang Tunay.

Ang ganda talaga nang linya ng papuring awit. Totoo nga, napakabuti ng Dios; di Siya nagbabago. Pinatunayan na naman niya sa akin. Solve na ang problema. Na-Claim ko na sa Panginoon. Tapos, ang dami pang bonuses ng pabor ng Dios. Ang saya. Siguro, dapat mag-iba na ako ng perspective; ibalik ko na ang pagiging optimistic--good finder. Kung tutuusin, di ko lang napapansin pero ang gaganda ng ginagawa ng Dios sa buhay ko sa iba pang aspeto. Ang dami kong pabor na nakukuha sa Panginoon; bakit nga ba ako laging nangangayupapa sa kalungkutan. Masayang maging masaya. At gusto ko ang maging masaya. Maayos din ang lahat; si Lord pa! Ang sarap ulit-ulitin ng Jeremiah 29:11, "For I know the plans I have for you', declares the Lord, 'plans to prosper you and not to harm you. Plans to give you hope and a future." Saan ka pa?

Nabubuhay sa nakaraan...

2006-11-06T14:58:00.000+08:00

Yun nga ba ang ginagawa ko? Nabubuhay sa nakaraan? Hindi nga ba ako maka - let go? Ang hirap naman. Siguro nga. Ang hirap kasi humarap sa present. Sa past, pwede mong balik-balikan, lalo na yung mga happy thoughts. Higit sa lahat, nasa past si Nanay. Actually, yun nga ang nag-i-inspire sa akin para magawa ko kung ano man ang nasa harap ko ngayon. Siguro nga nabubuhay ako sa nakaraan. Ewan ko.

2006-11-06T14:49:00.000+08:00

Naaawa ako sa kapatid ko pero wala naman akong magawa. Sori, di ko lang talaga kaya. Alam nyo na ako ang huling taong magre-resort sa ganyang desisyon; wala eh. Ayoko rin namang puro na lang ang sarili ko ang sisihin; tiyak kong sasabihin ng mga nasa paligid ko, masyado na akong martir. Mahirap kasi pag mag-isa lang, sa yo na nga lahat, pati ba sisi sa yo pa rin? Mabigat sa loob yun; parang ang daya naman yata. Hay. Sana maayos na ang lahat. Ayoko na rin mag-isip. Nakakapagod.

Ulan.

2006-10-13T14:50:00.000+08:00

Ang laki ng dilim….
Ang lakas ng ulan….
Ang sarap matulog….

Kitang-kita ko mula sa bintana ang pag-alimpuyo ng mga dahon, ang pagsayaw ng mga puno, at ang pag-uunahan ng mga patak mula sa langit. Namumuti ang buong paligid sa hamog ng ulan; makulimlim, walang bakas ng mga ibon. Nakapanlalata ang tanawin, parang nagyayaya ng pagpikit ng paningin. Sa madaling salita, inaantok ako.

2006-08-31T17:23:00.000+08:00

Umiyak na naman ako kagabi. Pasensya ka na mare, ikaw ang inabutan ng mga alaala ko. Pag minsan parang gusto kong isulat lahat ng mga nangyari para ba maitala ko talaga..yung hindi na mawala kahit makalimutan ko na. Winning piece pa naman sa Maalaala Mo Kaya. Hayaan Mo, pag medyo malaki-laki na ang premyo, ipapasa ko na. Sige na, di na kita pupuyatin. Salamat.

wala lang

2006-08-22T16:42:00.000+08:00

nakakatawa...parang aliw na aliw ako kay Gar ngayon. As in, parang panggigigilan ko siya. Gusto ko siyang maging pet. Sorry Gar. (naku, napaglilihihan yata kita nang hindi buntis) Haha!

2006-07-04T15:51:00.000+08:00

Bakit kaya ganon, laging ako ang napuputukan? Samantalang ako na nga ang agad nakatapos, bakit kasi kung alin pa yung talagang sa akin yun pa ang hindi ko naalala. Nakakainis talaga. Para tuloy wala akong silbi. Kung minsan parang gusto ko na umalis.

old song

2006-06-28T16:47:00.000+08:00

ulap, hangin, dagat, araw, [simoy] ng damdamin....
maligaya, mahiwaga, [itong damdamin]....

2006-06-02T13:01:00.000+08:00

alas-tres na halos ako nakatulog...binangunot na naman ako kagabi. Mabuti na lang natawag ko ang pangalang Jesus, nawala yung naririnig kong nakakatakot na tawanan. salamat po, Panginoon.

Kagabi.

2006-05-18T16:16:00.004+08:00

Kagabi, mag-isa lang ako sa bahay. Nagsabi si Tepen na isasama muna niya si Teeny dahil may pinsan siyang balikbayan. Hindi na ako namalengke; nakakita ako ng kaning lamig at kalahating talong—iyon na lang ang isinangag ko at ipinrito. Solve na ang dinner.

Sabi sa text, ihahatid na lang daw si Teeny sa umagang-umaga. (Ang ideya ko nito ay mga alas-singko ng madaling-araw.) Natulog na ako bago mag-alas onse y medya. Lights off. Locked ang kwarto.

Bigla akong napabigwas dahil may narinig ako sa labas. Parang may kumakatok. Sumagot agad ako ng, “Sandali.” Sa isip ko, nandiyan na siguro sila. Binuksan ko ang ilaw. Naalala kong nakasando lang ako kaya hinablot ko agad ang tuwalya at dali-daling binuksan ang kuwarto palabas sa may pintuan ng bahay.

Nasanay na ako na hindi nagsasalita si Tepen pag kumakatok sa bahay. Binuksan ko ang pinto. Walang umiimik. Hindi ko masyadong inilaki ang awang; hinihintay ko na itulak nila ang pinto at pumasok. Wala pa ring nagbubukas. Unti-unti kong narinig ang boses ng dalawang lalaking nag-uusap sa may gate ng bahay. Iba ang boses; hindi ko kilala. Hindi rin naman ako nagsalita kaya hindi ako nakatawag ng atensyon. Para akong binuhusan ng malamig na tubig nang maisip kong wala sina Tepen at Teeny. Isinara ko uli ang pinto at agad-agad na pumasok sa kuwarto upang tingnan kung anong oras na. Ala-una kuwarenta ng madaling araw. Inang ko po! Naalimpungatan ko siguro na may nagawang ingay yung dalawang lalaki sa labas kaya akala ko may kumatok. Mabuti na lang at walang nagtangkang pumasok sa bahay. Mag-isa lang ako at ako pa mismo ang nagbukas ng pintuan. Salamat na lang sa pag-iingat ng Diyos. Dagli-dagli akong bumalik sa kuwarto, nag-lock ng pinto at sinikap na bumalik sa pagtulog.
~ ~ ~

Abangan ang susunod na kabanata.

2006-05-10T14:54:00.000+08:00

Malapit ko nang ituloy ang naudlot na mga kasaysayan. Nawa ay nalalapit na ang pagpapaskil nito. Abangan.

lihim...

2006-04-06T15:51:00.000+08:00

may sikreto ako...isang sikretong malupit....

Pabaya

2006-04-03T10:55:00.000+08:00

Nakakapanlumo sa tuwing babalikan ang mga pagkakamali na dulot ng kapabayaan... Ang malaking bahagi nito ay nag-iiwan ng di-kawiwiling pakiramdaman--kahihiyan. Hay. Alam kong malaking bahagi nito ay bunga ng pagmamadali. Pangit mang tanggapin na ito ay nangyari na, mabuti na lang may pagkakataon pang baguhin ito kahit sa bandang huli na. At ang pagpuna na ito nga ay pagkakamali ay tanda ng pag-unlad ng kaalaman.

Maski na, nakakahiya pa rin. Parang matutunaw na naman ako...

Lingap

2006-03-29T15:53:00.000+08:00

Ika-dalawampung araw na ngayon. Hindi ako makapaniwala na tatagal ito nang ganito at hihigit pa. Mahirap man tanggapin, heto na nga.

Hindi ko pa halos malubos-maisip ang mga nangyari. Sadyang mabilis. Isang umaga nandiyan, ngayon wala na. Ang totoo, hindi pa rin ako sanay. Paano ka naman masasanay sa kawalan?

Hindi ko rin alam kung ano na ang mangyayari sa susunod. Nakararaos naman ang maghapon—-at magdamag. Ngunit hindi iyon ang normal. Kaylan babalik sa dati ang lahat? Sana malapit na.

Uwi ka na.

Gala

2006-02-21T17:56:00.000+08:00

Madami akong napuntahan ngayong nakaraang mga araw. Isang linggo sa Antipolo, isang linggo sa Clark, isang linggo sa Cebu. May isang buong araw na gala sa Bohol--grabe ang ganda ng Chocolate Hills at ng Panglao Beach! Nasakay na rin ako sa eroplano at sa ferry...hindi na puro bus at FX. Sa darating na Biyernes hanggang Lunes, punta naman ang Core Team sa Hong Kong. Akalain mo, buti na lang pala at may passport na ako.

Salamat sa trabaho ko kasi nagkakaroon ako ng ganitong pagkakataon, kahit na nga ba, nagpupunta kami doon para magtrabaho. Nakakapagod pero, ayos naman ang karanasan.

Nakakatuwa lang. Gusto kong isulat dito para di ko makalimutan.

vientitres

2006-01-19T15:24:00.000+08:00

Dalawampu’t tatlong taon na ako ngayon. Dapat kongkreto na ang mga plano ko sa buhay. Pero bakit parang nakakadama ako ng panlalamig; parang hindi ako makatiyak sa mga gusto kong gawin? Nahihintakutan baga? Siyempre, ang gusto ko ay mapaglingkuran ang aking pamilya at maitaguyod ang mga mahal ko sa buhay, pero habang tumatagal ang panahon napapaisip din ako: Paano ko magagawa iyon ngayon? Parang bigla na lang sumikip ang mundo at nahihirapan akong huminga. Binabalikan na naman ba ako ng mga alalahanin ko at mga nag-uudyok ng kawalan ng kumpiyansa? Ang hirap ng ganito; pakiramdam ko, parang ganda-dali lang ako sa lupa.

Bagong taon na, dapat sana’y naipanuto na ng payak kong isip ang aking lakarin ngayong taon. Alam kong gaano man kainam ang gawin kong pagpaplano balewale naman kung hindi ipahihintulot ng Diyos. Panginoon, tulungan po Ninyo ako! Gusto ko sanang maging mas malinaw ang lahat sa akin. Nakapanlulumo kung minsan lalo na’t alam kong nakikipaggirian sa akin ang mga pagsubok. Nakakapagod, nakakapanlupaypay…

Sana naman masagot ko na ang mga tanong na ito. Hawak ng Panginoon ang ating bukas, alam ko iyan. Ang dapat gawin ng tao ay magpasakop sa Kanya at itiwala ang lahat. Siguro, ang problema ko ay ang hindi pagtitiwala nang lubusan. Patawad po Panginoon kung gayon ang nagawa ko. Gusto ko pong ibalik Ninyo uli sa akin ang kapayapaan na lagi Ninyong ibinibigay.

Bukas, isang araw na naman ang naghihintay sa akin. Ano nga ang meron bukas? Hindi ko alam. Basta mahalaga, dapat ko itong itiwala sa Panginoon.

Pasko na.

2005-12-21T15:06:00.000+08:00

Gusto ko sanang maging kakaiba ang Pasko ngayong taon kaysa sa nagdaan. Paano kaya? Pero bago ang lahat, maraming salamat sa Panginoon, may BABY BOY na kami sa pamilya. Sa wakas, may pamangkin na akong lalaki. Apat na babae, isang lalaki. Ang dami na pala.

Natutuwa ako kay Tatay, ang tatag niya talaga. Nawala man ang ilaw, matibay naman ang haligi. Salamat talaga, Tay. Kung alam mo lang, ikaw ang iniisip ko kapag gusto ko nang umayaw. Napakatatag mo kasi. Hindi ko dapat iwan sa iyo lahat ng bigat—hati tayo. Alam ko kaya natin ito wala man si Nanay.

Salamat din sa mga kapatid kong umuunawa sa akin. Lalo na sa ate, kay Jai, at sa kuya kong Pastor. Nakagagaan ng loob na nandyan kayo. Iba ang pakiramdam, parang kaya ko pa kahit pinipilit na lang.

Salamat kina Aidz at Teeny. Grabe mga kapatid, wala na akong makikita pang katulad ninyo. One of a kind talaga –para bang virus. Haha!

Kay Pastor Mark at kay Sis. Nora, at sa core team, laging nagpapaalala sa akin na masarap ang maglingkod. Hindi naman ito para sa tao, nasa langit ang reward natin.

At lalo’t higit, labis na pasalamat sa Panginoon sa napakaraming pagpapala na natanggap ngayong taon. Mapalad talaga ako at mayroon akong Dios na tapat sa akin. Thank you, Lord!

Pasko, panahon ng pagpapasalamat. Kaya nga isinusulit ko na ang paskil na ito. Next year na uli ang kasunod. Sana mas pinagpala ang darating na taon.

Balik sa aking isyu, paano ko magagawang kakaiba ang Pasko ngayon? Hindi ko pa rin maplano pero ang sigurado, sisikapin kong maging mas matalino sa aking pagdedesisyon.

MALIGAYANG PASKO AT MASAGANANG BAGONG TAON SA LAHAT!

Pagal

2005-12-08T13:21:00.000+08:00

Sa dibdib ko'y waring may nakatarak na punyal
Unti-unting dumidiin.
Umuugit.
Lumalalim.
Halos kapusin ako ng hininga.
Tama na.
Masakit.
Baka di ko na makaya.

Kung Alam Lang Niya

2005-12-05T15:35:00.000+08:00

Kung gaano ko iniisip ang kalagayan niya ngayon.
Kung gaano ko sinisikap na maging daan ng kanyang kasiyahan.
Kung gaano ko iniingatan ang kanyang kahinaan.
Kung gaano ko sinisikap na lagi siyang alalayan.
Kung paano ko siya pinahahalagahan na parang hindi na iba.
Kung paano ko minabuting unawain siya.
Kung paanong hangad ko ay maabot siya ng kaligtasan.
Kung hanggang kaylan akong mananatiling tapat.

Kung alam lamang niya.

Silid 206

2005-11-25T15:41:00.000+08:00

Sa labas ng durungawan yaring namamasdan
Larawang may ngiti nakatingin sa silangan
Mga punong nakatindig, sumasayaw sa amihan
Paa’y nakaluklok nang may payak na katiyakan.

Malawak na lupaing nabalot ng luntian
Na mga damong ligaw na malayang sumisikhay
Sa pagbuhos ng mayamang langit daig pa ang bantilan
Na lumilikha ng sapa sa umapaw na ulan.

Kawili-wiling paru-paro at samu't saring halaman
Mga giliw na kasama na hatid ay tawanan
Posisyong malaya at may kaayusan
Makapagsasarili kung mandi'y maibigan.

Mas kaibig-ibig ang larawang masid
Pang-aliw ang hatid sa pusong nasusungit
Mas payapa’ng higit sa puwang na banggit
Ngayo’y kabilang na’ng isa at di hawang-lamig.

Hay.

Minsan pa

2005-11-16T17:26:00.000+08:00

Tulad ng paghawak ng pluma, ang paraan ng talastasang ito'y naging isang kawilihan na ng dalaga...May mga nabubuo nang lathalain sa kanyang isipan, gayunman, hindi pa pinagbibigyan ng pagkakataon na maisatitik niya yaon dito. Lubhang marami ang naantalang kasaysayan maging mga likha-diwa ngunit hindi niya mapunan ang pagkukulang na yaon. Sa sinumang nasumpungang maghintay, tanggapin ang aking paumanhin. Maraming salamat.

Hanggang sa muling pagtipa sa makinilya. Nananabik na rin ako....

Paruparong Bukid

2005-11-14T14:29:00.000+08:00

Native Filipino Song

Paruparong Bukid, na lilipad-lipad,
Sa gitna ng daan, papaga-pagaspas,
Isang bara ang tapis, isang dangkal ang manggas,
Ang sayang de-kola, isang piyesa and sayad.

May payneta pa siya uy!
May suklay pa mandin uy!
Nagwas de-ohetes ang palalabasin,

Haharap sa altar at mananalamin
At saka lalakad na pakendeng-kendeng.

Taken from:
http://www.geocities.com/TheTropics/Coast/7446/Paru.htm

Paumanhin

2005-11-10T17:38:00.000+08:00

Maraming nagaganap sa buhay ng dalaga ngayon. Masyadong okupado ang kanyang panahon. Lalo pa sa darating na mga araw…

Singsing

2005-11-09T09:57:00.000+08:00

Sa bunton ng bato na naglalakihan
Animo’y mga muog sa gilid ng batisan
Isang munting hiyas doo’y matatagpuan
Alaala ng pag-ibig na walang hangganan.

Sapagkat minsan nang yao’y naging saksi
Sa pagsintang wagas, sumpaang anong tamis
Sa kariktan ng bilog na buwan at himig ng mga kuliglig
Munting hiyas ay inialay sa palad ng iniibig.

Ngunit Aba! Ang kapalara’y biglang naging masungit
Ang kasi ay nawalay, sa libingan ay sumiping
Sa dibdib ng mutyang sawi waring balaraw ang kumitil
Lugaming puso’y minasarap pusikit na karimlan ang makapiling.

O batis, o batuhan, yamang kayo’ng tanging saksi
Naluoy na sa limot alaala ng magkasi
Mga ugat na nakagitaw sa iyong paanan ang nagtabi
Matapat na naglingap sa hiyas ng pag-ibig.

Pinay 2002

...

2005-11-03T13:28:00.000+08:00

Sumasakit talaga ang ulo ko; parang binibiyak.
Sabayan pa nang maraming intindihin...parang sasabog na.

Hay, talagang hindi ako mapalagay; pati yata sa computer ko na-i-transfer ko na ang pagkatuliro - confused na rin siya, ayaw mag-open. Bakit ba kasi nagkapatung-patong itong mga intindihin ko? Hirap naman, restless na ako. Para akong matutunaw isipin ko lang yung mga dapat kong gawin. Hay, nakakapraning.

Paano na ngayon? Panginoon, tulungan N'yo po ako. Hirap na ako talaga.

Patlang

2005-10-28T17:44:00.000+08:00

Maraming bahagi ng kasaysayang ito ang pinutol gawa nang maliming pagdedetalye. Ang mga karanasang naibahagi ay yaon lamang nasasaunang dagli ng sumulat.

Nakabubuntong-hininga ang pag-alaala sa bawat paskil. Gayon man, nagsilbi itong kagaanan sa dibdib ng may-akda. Maraming pagmumuni-muni ang nalampasan nang maganap ang mga tala. May ilang mga damdaming ngayon lang sumambulat sa hindi inaasahang pagkakataon.

Nakatutuwang isipin, nang panahong ang kwento’y nagaganap bilang kasalukuyan, ni hindi man lamang naalintana ang gayong kalagayan. Mabuti ang Diyos.

Ikalawang Kabanata.

2005-10-24T16:58:00.000+08:00

Grade five. Malapit na naman ang bakasyon. Ano naman kaya ng raket ko ngayon? Tapos na ang panahon ng paglalako ng turon sa subdivision. Ang sakit talaga noong masagasaan ako ng bike noong nakaraang bakasyon. Ang totoo, hindi ko alintana ang sakit nang mismong aksidente, ang inalala ko, paano na ang mga paninda kong turon; nagsabog sa kalye? Maluha-luha akong umuwi at hinayang na hinayang.

Bakasyon na. Kahit na halos apat na talampakan pa lang ako, gulang labing-isa, namasukan akong tindera sa isang gotohan malapit sa ospital. Tiyahin ko ang may-ari ng pwesto pero mas mainam pa siguro kung hindi na lang. Mas naging malungkot kasi ang karanasan na alam mong kamag-anak mo pa ang pinagsisilbihan mo. Ninang ko pa; nag-iisa.

Doon ako tumira sa kanila halos buong bakasyon. Natutulog ako kasama ng iba pang mga tauhan. Gigising ng alas-singko ng umaga; uuwi ng halos alas-onse na nang gabi. Patang-pata ang katawan ko sa pagod. Walang oras nang pagkain—kung kaylan lang pwede at walang gaanong bumibili. Natatandaan ko pa sabi ng isang mamimili, “Ilang taon ka na, Ineng? Ang bata-bata [liit-liit] mo pa.” Totoo. Ako ang pinakabata sa lahat pero hindi ibig sabihin, magaan ang trabaho ko. Ganito na ang buhay ko tuwing bakasyon hanggang high school. Hindi bakasyon upang magpahinga, kundi bakasyon upang kumita.

Salamat na lang at nakakauwi pa ako kung Sabado at Linggo; hinding-hindi ko kasi ipagpapalit ang panahong inilalagi ko sa Simbahan. Napakasaya ko basta’t pauwi na ako sa amin. Ang labis na nagpapasaya sa akin ay ang makita ang Nanay. Basta nakita ko na ang Nanay ko, para bang walang anumang nangyari. Kayang-kaya niyang itago sa likod ng mga ngiti ang hirap ng kalooban na makitang may kani-kaniyang pagtitiis ang kaniyang mga anak.

Sa kabila ng sariling sikap para makapagpatuloy, nagawa ko pa ring mag-excel sa loob at labas ng klase. Taun-taon akong isinasali sa iba’t-ibang patimpalak bilang kinatawan ng aming paaralang elementarya—sa tula, talastasan, eksamen, at iba pa. Laging bida sa distrito ang aming punong-guro. Naging kasabihan din ang pangalan ko sa buong eskwelahan. Marami rin kasi akong nahakot na karangalan para dito noong panahon ko. Napakasaya ko nang pareho kong paakyatin sa entablado sina Nanay at Tatay noong araw ng pagtatapos. Valedictorian.

High School. Nakapasok ako sa kinikilalang eskwelahan sa aming probinsya. Karangalang malaki para sa aking pamilya at sa aming eskwelahan sa elementarya. Naging mahusay din ang aking performance sa high school. Consistent Honor Student. Marami akong hinawakang mga organisasyon at napangunahan ito nang mainam. Pero sa likod nito, hindi alam ng marami ang aking mga pagtitiis para makapag-aral. Mas mahirap ang buhay ko nang nasa mataas na paaralan. Pumapasok akong walang baon. Nilalakad ko lang kasi simula sa bahay papasok sa eskwela. Hindi man napakalayo pero hindi naman malapit, saka dadaan pa sa loob ng subdivision. Apat na taon na ganito. Sa tanghali, naglalakad pa rin ako papunta sa gotohan—nagtitinda ako kapag oras ng break sa school para doon na rin mag-lunch. Habang nagre-review at abala sa kani-kaniyang bagay ang mga kaklase ko, nagseserbidora ako sa mga mamimili sa gotohan--nakauniporme. Bago ang oras ng klase, aabutan ako ng tiya ko ng sampung piso.

Wala ang Nanay at Tatay ko noon sa bahay. Namasukan silang tagapangalaga ng isang private resort malayo sa amin. Stay-in. Ang naiwan lang sa bahay noon ay ako at tatlo ko pang mas nakababatang kapatid –lahat nasa elementarya. Si Kuya, lingguhan din ang uwi galing sa trabaho. Si Ate, tuwing Biyernes lang din galing sa eskwela sa kolehiyo. Ang sampung piso kong kinikita araw-araw tuwing tanghali ay ibinibili ko ng shampoo, katol, at mga kendi na pasalubong sa mga kapatid ko. Ganito na hanggang matapos ko ang sekondarya.

Napakahirap para sa akin ng kumpitensiya noong high school. Palibhasa, hindi lang naman pag-aaral ang iniintindi ko; inaasikaso ko pa ang mga kapatid ko at ang pamamasukan. Sa gabi pagdating ko, hinaharap kong lahat ang mga assignments nila pati na rin ang kakainin namin sa hapunan. Ililigpit ang lahat ng pinagkalatan. Tse-tsekin kung kumpleto ang mga kailangan sa klase. Ihahanda ang pagpasok para sa kinabukasan. Pag tulog na ang lahat, saka ko pa lamang bubuksan ang sarili kong aralin. Sa umaga, lagi akong late sa klase. Akala nila, nakagawian ko na lang ang pagiging latecomer. Hindi nila alam, ihihahanda ko muna ang mga kapatid ko at isinasayos ang pamamahay namin bago ako makaalis. Maglalakad pa ako nang malayo. May panuntunan pa naman ang klase namin na ang late ay ibibilad muna sa araw at gagawa ng sariling pila habang ang iba ay nasa loob na ng silid-aralan at pinapanood ang mga nahuli. Sinikap kong punan ang mga responsibilidad sa loob ng tahanan at hindi alintana ang nakapapagod na kalagayan.

High School Graduation. Halos madurog ng puso ko nang malamang hindi ako kabilang sa ga-graduate with honors. Inaasahan ko pa naman kasi; nag-e-excel ako both in academics and extra-curriculars. Alam din ito ng lahat. Disappointed sila nang makita ang resulta ng deliberations—lalung-lalo na ako. Ang pinakamasakit, alam kong average-wise, mas mataas pa rin ang sa akin kumpara sa pinakahuling binigyan ng medalya. Recognition day, bagama’t marami nang medalya ang naisabit ko sa aking mga magulang dahil sa iba’t-ibang awards na natanggap, hindi ko pa rin naiwasan ang umiyak. Iba pa rin kasi ang medalya ng honor student. Hindi ko malilimutan ang pag-uusap namin ni Nanay: “Sori po, sori po hindi ako naging honor…” “Ano pa bang hindi, ako nga e siyang-siya na, ilang beses mo na kaming pinaakyat sa stage.” Lalong tumulo ang mga luha ko.

Unang Kabanata.

2005-10-19T11:34:00.000+08:00

Sa tuwing maaalaala ko ang aming buhay makaraan ang aksidente ni Tatay, hindi ko mapigilan ang mangilid ang luha. Alam ko, may kani-kaniyang pagtitiis na nangyari sa aming magkakapatid; ngunit bawat isa ay nagkaroon ng mga hindi malilimutang personal na pakikibaka. Iba-iba man ang aming karanasan, iisa lang ang resulta nito sa kabuuan. Mas kampante ako na isalaysay ang sarili kong karanasan.

~~
Anim na taon ako nang maganap ang aksidente. Ilang araw na lang at kaarawan ko na, magpipito. Papasok na sa kumpanya si Tatay; alumpihit siya sa pag-alis. Alas-kwatro y medya ng madaling-araw, pinigilan ko pa nga siya dahil gusto kong iwan niya ang baong guyabano. Paalis na si Tatay at nasa banyo ako noon sabay sigaw, “Tatay, uwian mo ako ng ensaymada, ha!” Sumagot siya. Pagkatapos noon, isang taon at kalahati na ang nagdaan bago ko uli siya nakita.

Model employee ang Tatay; abut-abot ang mga plake ng parangal sa kanya, halos taun-taon. Malaking kumpanya ang pinapasukan niya—isa sa pinakamatatag sa buong Asya at pinakamalaki sa buong bansa. Maganda ang pwesto niya at maraming oportunidad din ang nakaabang sa kanya sa trabaho. Inalok na nga siya na idestino sa ibang bansa bilang head ang bagong bukas na branch.

Nasanay kami noon na halos pinagbabalibagan lang ang mga Magnolia Chocolait. Walang palya, may stock na anim na kahon nito sa ilalim ng hagdan. Sawa-sawa kami sa mga gatas, keso, prutas, at iba pa. Magbukas ka ng ref at laging may dalawang flavors ng ice cream, buo-buong manok, iba’t-ibang klase ng palaman. May keso de bola kahit hindi Pasko. Nakaluluwag kami sa buhay. Nagbago ang lahat matapos ang umagang iyon ng Agosto.

Dito na nagsimula ang bagong kabanata sa buhay namin.

Grabe ang aksidente. Nahigop ng magnet ng tren ang sinasakyan nilang jeep na patawid sa riles. Nakaladkad ang jeep at nawasak. Nakatalon ang driver pero patay ang anim sa pitong sakay. Isa lang ang nakaligtas—agaw-buhay.

Durog ang kanang binti. Balat lamang ang nag-uugpong upang hindi sumabog ang naluray na buto at laman. Upak ang balat sa buong katawan—sa binti, braso, likod, hita—walang sukat puntahan ang dugo—lumalabas sa bibig, tenga, ilong…kahabag-habag na kalagayan. Hindi mo na iisiping makaliligtas pa ang Tatay sa pangyayaring iyon.

Agad siyang nailipat sa isang primera klaseng ospital sa Maynila, awa ng Dios. Palibhasa’y nalaman ng awtoridad na kumpanya ang sasagot sa gastos. Ang sabi ng boss niya, “Kami ang bahala; hindi ka namin pababayaan hanggang makalakad ka uli.”

May dumating na mga lalaki sa amin isang umaga. Ibinalita na sa bahay ang nangyari. Hindi ako sinabihan. Ang alam ko lang, umalis si Nanay kasama ng mga kuya at mula noon ay hindi na umuwi ang Tatay. Naiwan kami sa bahay pati ang bunso namin noon na halos anim na buwan pa lang, kasama ang tiyahin ko.

70-30. Pitumpung porsyento hindi siya makaliligtas kontra sa tatlumpo na pag-asang mabuhay. Anim na buwang walang-malay si Tatay.

Wala na yatang katapusan ang mga operasyon kay Tatay. Kinuhanan siya ng buto sa tadyang, dinurog ito at itinanim kapalit ng nadurog na buto sa binti. Hindi nabuhay. Ibang paraan pa hanggang lagyan siya ng stainless sa binti na inangkat pa sa Germany. Mabuti ang Dios. Pangalawang buhay na ni Tatay.

Lagi-lagi nang umaalis ang mga tao sa amin. Kung sinu-sino rin ang nagpupunta sa bahay. Wala akong kaalam-alam. Madalang na din kung umuwi si Nanay. Hinahanap ko ang Tatay pero wala silang sinasabi. Makalipas ang ilang buwan, saka ko lang nalaman na nasa ospital daw siya. Hindi pa masyadong naunawaan ng musmos kong isip ang implikasyon noon. Ang alam ko lang, hindi ako inuwian ni Tatay ng ensaymada.

~~

2005-10-13T17:54:00.000+08:00

I find it really interesting yesterday that three people sent me different messages having the same context: That God loves me and that any burden/problem I may be facing today is just a manifestation of His love and trust in me. One even use the illustration of a teabag—the best of a tea comes out when dipped in hot water so whenever I feel like drown in hot waters, it’s perhaps I’m God’s favorite cup of tea. What a relief!

2005-10-11T14:32:00.000+08:00

Ang dalagang Pilipina, parang tala sa umaga….

Nawa ay matugunan ko na ang kailangan sa akin…nawa…

2005-10-06T13:55:00.000+08:00

Oh, I found this picture somewhere in the web… I think it’s Yan ang Pinay! [That’s Filipina!]. I like it!

And this one is from an e-mail this morning. Very relaxing!

Glory, Glory Lord

2005-10-05T14:59:00.000+08:00

In Kuwait

Nani nani Lehovah
Nou ka nani Lehovah
Nani nani Lehovah
Keakua Mana Loa

Glory, glory Lord
We give You glory Lord
Glory, Glory Lord
You are a Mighty God

This is the song posted on my table. The Kuwait version I sing a lot.

Dear Lord,

2005-10-04T10:31:00.000+08:00

I hope I’m not being careless in my Christian life. Help me live with it carefree knowing that I live by Your ways. Guide me and hold me. Never let go. And make me worthy to be called Your daughter.

Thanks. Praise be to God!

I declare healing and victory this day. In Jesus’ name.

I will sing of lovingkindness and justice,
To You, O Lord, I will sing praises.
Psalm 101:1

Jesus Wept.

2005-09-23T15:42:00.000+08:00

John 11:35

I come from a devout Christian family but when my mother died, I was clueless how the Lord could let that happen. I did the most fervent prayer in my life; cried my heart out to God, yet she did not get well. I almost lost my senses when I was told she’ll be taken out of the hospital—without life.

How many times could you remember being badly hurt? You may have pointed many reasons or simply asked, How could that be? Why didn’t He stop this from happening?

Let me share a short story found in the book of John chapter 11:1-44

Lazarus was a poor man who lived in Bethany with his sisters, Mary Magdalene and Martha. They are Jesus’ personal friends and He loves them so much. (John 11:5)

Lazarus became very ill and eventually died. Jesus knew this was going to happen yet chose to minister in the place He’s at; away from Bethany. Lazarus was already four days buried when Jesus returned. Martha and Mary run into Him and mourned. The sisters were saying, “Lord, if you had been here, my brother wouldn’t have died!” (John 11:21;32). The Lord felt their grief. Jesus cried with them. Thus, He did the wondrous miracle raising Lazarus from the dead! This had caused a number of people to believe in God. John 11:4 says, “[It] is for the glory of God, so the Son of God may be glorified through it.”

Now, could you imagine the pain of Lazarus’ sisters? They have hoped that Jesus would return to heal Lazarus yet did not. Their clamor was, why didn’t the Lord stop what had happened.

At times, when we get hurt, we become downcast and fail to understand God’s purpose for the event. There are many times we thought the Lord has turned His back from us and remained unconcern. He certainly has not. The Lord allowed the death of Lazarus so the miracle of life would take place. Yet again, when we become hurt, He also shares our grief. He knows our heartaches and fears. The Lord cries with us. He loves us and doesn’t want us to get hurt but He has His wonderful plan. And surely, the end will be for our best and to His glory. Sometimes, we just have to feel the pain so God can show us the miracle in the end.

You might be hurting today but don’t trap yourself in mourning! Seek what the Lord plans for you and He’ll show you His purpose. Three and a half years ago, I said the same thing, “Lord, if you had been with Nanay, she wouldn’t have died!” Now I understand. The Lord loves her and took her to rest with Him. Her death made us more conscious of His work in the family. The Lord also opened many doors of joy and blessing to us. And I know He has yet to reveal His plans. Nanay couldn’t be more happy in His presence. And He would do the same to you.

May this be a word of encouragement to every one: God loves us very much!

reminisce...

2005-09-21T15:44:00.000+08:00

I was checking on my things and found this poem I wrote –a gift—on my friend’s 21st birthday. I’ve known him since we’re twelve. He’s one of my most trusted friends. Each line has its own interesting story that we shared growing up; crisscrossing almost ten years. Just wanna keep a copy here.

Thanks

For guiding me home when we were thirteen.
For inviting me to your barrio fiesta every year.
For remembering my birthday.
For listening.
For calling me Laura.
For eagerly teaching me play chess.
For teaching me no more.
For smiling.
For hiding your teeth when you smile.
For singing at our high school promenade.
For being petrified when I was asked to sing.
For being a good commander.
For buying me a key chain.
For being punctual.
For carrying my bag as we waited for the bus.
For believing I can cook.
For coming regularly to our Open House.
For being there at my mother’s wake.
For giving words of encouragement.
For saying my crush is a playboy.
For being a brother, not just a friend.
Happy Birthday!

We studied in the same high school; then, in the same university—I took Public Administration while he, Chemical Engineering. He stayed in the boys’ dorm while I’m in the girls’ dormitory. I remember being invited as his date in a formal dinner in college. It was fun[NY]! We rarely see each other since we become seniors (until now having our own careers) but managed to keep in touch anyway. I can’t help but smile being reminded of all those memories behind each line. What can I say, we’re buddies!

I saw him!

2005-09-19T15:52:00.000+08:00

Yes, I couldn’t believe I actually saw him yesterday –even for at least two seconds!
Saw who?? Tada-- MY FIRST LOVE!!! I’m so happy! *giggles*

Mr. Mysterious is none other than OSCAR DELA HOYA. The boxer?? YES. And you heard me right; he certainly IS my first love. *eyebrows*

Was watching the fight between Chavez (son of the legendary Cesar Chavez, Oscar’s idol and the one he [himself] knocked out!) and, who was that? Gosh, can’t believe I actually forget!!!

And so Chavez won with a KO and rejoicing with him on his corner was Oscar himself. He wore his suit with a tiny butterfly tie. Very neat. I believe Chavez is under Oscar’s Golden Boy Promotions for Pro and Amateur (not so sure) boxers. Of course, they are both Mexicans and I expect them to be on the same team.

Oscar looked gentle like he usually does, and seemed not a boxer in the ring. Still haven’t confirmed if he had his retirement. But he had planned to retire early this year and focus on promotions. I can’t blame him; like he said, he’ll never want any of his family to be a boxer, especially his son! *sniff*

Talk about my first love: I’ve “known” Oscar even before I turned sweet 16. I was watching the heavy-weight championship between Evander Holyfield and Mike Tyson (?) and Oscar’s fight was in the lineup, right before the main event. That’s when he was crowned as new WBC Welterweight Division Champion. He is known as the Golden Boy, having won a gold medal for the US team during the 1996 Olympics. His history as a boxer can be traced as young as seven years old. He barely had 20 fights in his card back then, as a pro, but there’s something about his style that would really blow up for the win. Maybe it’s his extraordinary swiftness and underdog aura that brought him to my attention. But I assure you that boxing fanatics would affirm me saying he’s one of the greatest and most wonderful/powerful fighters in the arena. His blows are solid and focus. You’re dead if his left catches you. XP From that day on I became a fully-pledged Dela Hoya die-hard.

First impression: he is very timid. And all the time I’ve followed his journey in boxing, I have affirmed this fact. Aside from being coy, he has this humble personality which seemed doesn’t even know when to act like “Hey, I’m the Champion here!”. He fights his opponent fairly and respectfully. He honors and commends each one of them. He’s like a young child who’s thankful for a scoop of ice cream. And he was indeed young and was a learner himself (he’s interested with studies—to call him academician, however, I’m not sure if appropriate). With all patience, I waited at least every third month to see another title match defense. I’ve seen almost every fight after that first encounter as the champion until his card gains more numbers and remain undefeated. Every title defense would make me skip a heartbeat—literally. It is very impressive to note that he had taken the last three Division championships before his current division—without being beaten. As in ZERO LOSS. He REALLY is a pro. My family (who’s practically boxing addict) is teasing me to my nerves whenever Oscar has a fight. Maybe I’m just so much of an avid fan to the point that I ‘can’ feel each blow that hits his frame. What they didn’t know, I really ‘liked’ this guy.

Aside from this excellence in the field, what made me love him more were some behind-his-career moments. It’s worth it to mention that he visits his mom’s grave before walking inside the ring. I could identify with him. Yes, his mom died of breast cancer, right after watching him win one of his fights. After gaining some resources, he founded a foundation for patients with breast cancer. His being a boxer wasn’t his choice at all; submissive son he was, setting aside his personal wants to follow his father’s orders. He is the son of Joel Dela Hoya, a former, ‘frustrated’ [pardon my lack of term] boxer who was disappointed with his junior, Oscar’s older brother Joel, for not pursuing boxing. Against his will, Oscar trained himself to be the best fighter that he became. I cried learning the story about his high school prom night. That’s all he ever waited for, to finally attend a ball. Like the usual teenager, he’s excited and was looking forward to that night. Only to find out his father had set a fight for him that same night and made him wear his gloves. Yes, he missed that prom and you can still hear the traces of regrets relating this story. That must have been really tough for him to remember and not let go. Some books even wrote exaggeratedly that he was a ROBOT, being a puppet of his father. Oh, I can say a number other things but it’s just a long story.

Just that two seconds brought a long entry like this! Haha! I missed him. My first love and the only one to break my heart. You should have seen me last May when I learned that he married a Millie Corretjet –only last February! I was just so upset [honestly, I’m surprised myself!], my hands are trembling and I couldn’t breathe right. The next thing I realized, I had to keep those tears from falling.

Pathetic? Maybe. It was unimaginable to act that way. But I did.

Hey, who wants to listen to this entry anyway? I don’t mind. I wanted to blurt out a little. XD

I’m glad I saw him.

Viloria: Champion at Heart

2005-09-14T14:18:00.000+08:00

I have a new sought after hero: Brian Viloria, 24.

Brian Viloria. World Champion, Light-Flyweight Division.

I am so proud of you. You have the heart of a champion! You pay homage to your land and give credit to your opponent; very honorable!

First:
Your best lines for me: "Mabuhay, Pilipinas!" [Long Live Philippines]
"Aloha, Hawaii!"
"Mahal kita, Philippines!" [I love you, Philippines]

Second:
You gave tribute to Ruben Contreras, your opponent who went to coma last May after having knocked out by the same punches; on the very same arena. That is very heart-warming. I want to quote your statement on Contreras:

"I almost choked when I saw Ruben at ringside. I almost cried but had to hold it back... I was real glad to see him. And seeing him out there meant more to me than winning the world title." [The Philippine Star, 12 September 2005]

Lovely. Very honorable. I salute you. Fighters like you make me more drawn to this kind of sport; despite the fact that it has its own language of 'cruelty'. You earn respect by giving one.

Thanks, Viloria. You add pride to us Filipinos again.

Proud to be Filipino!

2005-09-12T16:22:00.000+08:00

Yes I am.

Sunday morning, three Filipinos made our country proud by winning three-in-a-row in the event tagged “Double Trouble”, putting on the spotlight the fights of Manny Pacquiao (Philippines) and Velasquez (Mexico) vis-à-vis Erik Morales (Mexico) and Raheem (?), respectively. YES, I AM TALKING ABOUT BOXING.
---
I am a boxing fanatic, if not the sport addict. Being an Oscar de la Hoya fan runs in my blood; as much as I have devoted myself to supporting my fellow Filipinos. I missed the first fight where a kababayan (fellow Filipino) named Bautista won against his opponent in the third round. TKO. I wish I saw it, but I’m happy to hear the good news. [Can’t wait to read the newspapers!]

What really impressed me was Brian Viloria, who made the Philippine flag sway in the air before the first round was over--after barely two minutes inside the ring. Yes, another TKO. My heart leaped as I watched him raise our flag. Then, with all passion and splendor he cried, “MABUHAY, PILIPINAS! MAHAL KITA, PHILIPPINES!” Believe me, I was covered with goose bumps! He really brought honor to the land, far greater, because he meant it with all his heart; considering that, I believe, he is Hawaiian-born and speaks slang English! I wish to see a lot of Filipinos bringing honor to our land—and someday, myself too!

And the main event, for us of course, is Manny Pacquiao’s bout. He finished the fight with a splendid win in the sixth round, causing his opponent to stand on his fours. It was a pretty good fight, except that I was nervous with the first two rounds watching Manny giving barely few punches. As expected, he’s learning his opponent’s fighting style, the proper distance, etc., and coming up with a good formula. Thank God! You made us proud once more! Keep it up!

The last fight was Morales vs. Raheem. Filipinos wanted badly to have a rematch between Pacquiao and Morales and this bout will decide if that's the case. Unfortunately, Morales loss to Raheem, giving away his belt and perhaps the possibility of a rematch with Pacquiao. We'll see what will happen.

To our new-day heroes: Thank you so much! MABUHAY KAYO! WE’RE SO PROUD OF YOU! Soar Philippines!

random.

2005-09-07T16:25:00.000+08:00

I’m feeling complacent.
Hmm, gonna do some domestic stuffs tonight.
And hey, finally the room upstairs is fixed [and a better clothesline too!].
Thanks, Tay--you're the best!

Me, yes, me

2005-09-01T09:32:00.000+08:00

Just want to share the result of my personality test... Somehow, it explains a lot of who I am.

PERFECT MELANCHOLY PERSONALITY
The Introvert * The Thinker * The Pessimist

EMOTIONS
Deep and Thoughtful
Analytical
Serious and purposeful
Genius prone
Talented and Creative
Artistic or musical
Philosophical and poetic
Appreciative of beauty
Sensitive to others
Self-sacrificing
Conscientious
Idealistic

AS A PARENT
Set high standards
Wants everything done right
Keeps home in good order
Picks up after children
Sacrifices own will for others
Encourages scholarship and talent

AT WORK
Schedule oriented
Perfectionist, high standards
Detail conscious
Persistent and thorough
Orderly and organized
Neat and tidy
Economical
Sees the problems
Finds creative solutions
Needs to finish what is started
Likes charts, graphs, figures, lists

AS A FRIEND
Make friends cautiously
Content to stay in background
Avoids causing attention
Faithful and devoted
Will listen to complaints
Can solve others’ problems
Deep concern for other people
Moved to tears with compassion
Seeks an ideal mate

Oh, how this world needs Perfect Melancholy!

The depth to see
Into the heart and soul of life.
The artistic nature
To appreciate the beauty of the world.
The talent to create a masterpiece
Where nothing existed before.
The ability to analyze
And arrive at the proper solution.
The eye for detail
While others do shoddy work.
The aim to finish
What they start.
The pledge, “If it’s worth doing,
It’s worth doing right.”
The desire to “do all things
Decently and in order.”

Now you almost know me.... almost.

THE POWER OF HABIT

2005-08-26T09:30:00.000+08:00

I am your constant COMPANION.
I am your greatest HELPER or your
heaviest BURDEN.
I will PUSH you onward or DRAG you down to failure.
I am COMPLETELY at your command.
Half the things you do
you might as well turn over to me,
And I will be able to do them QUICKLY and CORRECTLY.
I am EASILY-MANAGED; you must merely
BE FIRM with me.
Show me exactly how you want something done,
And after a FEW LESSONS I will do it AUTOMATICALLY.
I am the SERVANT of all the great individuals
And, alas, of all failures as well.
Those who are great I have made great.
Those who are failures I have made failures.
I am not a machine
Though I work with all the PRECISION of a machine
Plus the INTELLIGENCE of a human being.
You may run me for PROFIT or run me for RUIN;
It makes no difference to me.
TAKE ME, TRAIN ME, BE FIRM WITH ME,
And I will put the world at your feet
Be easy with me
And I will destroy you.
Who am I?

I am habit!

Birthday Mode

2005-08-18T09:37:00.000+08:00

Birthday mo na naman!

Kaylan mo huling narealize yan? Nagulantang ka na lang ba nang malapit na uli? Parang ganun-ganon lang yun tapos another year is added to you. Talaga naman, hindi mo halos napansin dumadaan [nang mabilis] ang mga araw.

Kumusta ka na? Masaya ka ba? Ano na ang latest?

Sa paglipas ng panahon, isang bagay ang mahalagang itanong sa sarili: Kilala ko pa ba kung sino ako? May nailaan ba akong panahon para makapagnilay-nilay sa sarili? Healthy yan. Sana nagawa mo.

Masyado yatang seryoso. Parang nakakatakot basahin. Anyhow, heto lang naman talaga ang mensahe: Happy Birthday! Gusto naming lumigaya ka.

[ hihihi…parang praning yata ang pagkakasulat…. Mahal ka namin, alam mo yan! Happy birthday! Muwwwwaahhhhh! ] ~hmm... sino pa kaya ang tinutukoy ko...~

HAHA! dalawang araw pa naman...

Blessings to you!

2005-08-16T12:06:00.000+08:00

The Guy Every Girl Is Looking For

2005-08-16T10:07:00.000+08:00

Adapted from the True Story and Movie “Pamela’s Prayer”

Pamela is a Christian and she was raised by her father after her mother died giving birth. Every night before going to bed, her father would pray with her.

Pamela never kissed or dated a guy until she was 16 years old, as her father said many times that there’s no better gift a woman could give her husband than to remain pure and share her first kiss with him at the wedding altar. She believed this until a guy named Jerry from school asks her out, and because of pressure from her friends she consented. Jerry is a very popular Christian guy, so Pamela asks her father if she could go to a basketball game with him. He said NO! She decided to disobey and go behind his back anyway. On their way home from the date, Jerry tried to kiss her but she ran away into the house. Her father was terribly disappointed in her rebellion, but they prayed together and Pamela said she would never do it again. The next morning in school, everyone was talking about Pamela and Jerry. Jerry told his friends that he kissed Pamela many times in his living room. In spite of this lie and rumors going around, Pamela was able to get through this with the help of her loving Dad.

Later on, her father, who owns a Christian film distribution, hired a boy named Frederick to help him. He was a young Christian who went to the same high school as Pamela. Frederick was a man of integrity. He became the friend of Pamela and also her father. They would go hiking together and would even celebrate holidays as a family. After graduating, Frederick decided to stay on as a fulltime employee.

It was wonderful to find out that Frederick, like Pamela and her father, had the same beliefs. He promised the Lord to reserve his first kiss for his bride. It was not long until he realized that he loved Pamela. At the end of the story, Pamela and Frederick married and shared their gift to one another on their wedding day. Her father was overjoyed that his daughter would spend the rest of her life with this man of God.

Pamela and Frederick’s story is not a fairy tale; I believe it with all my heart. It’s actually possible; we just have to make it happen. Why not wait for the best that God has reserved for you? It’s a choice. I pray you choose the best.

Ang Buhay ng Ate

2005-08-15T17:52:00.000+08:00

Nasanay na ako sa pagiging ate; halos hindi ko na nga ito maialis sa pangalan ko. Ang totoo, malaking bahagi ng buhay ko ang gumaganap sa tungkuling ito. Sa pakiwari ko pa, doble nang karaniwang gampanin ng isang ate ang nakaatang sa aking balikat.

Maaga kaming naulila sa ina. Hindi na niya nahintay magtapos ng elementarya si Nene; nasa ikalimang baitang pa lamang siya noon. Hindi na rin niya nakita si ate na umakyat ng entablado para sa kanyang pagtatapos. Sayang, pinakahihintay-hintay pa naman niya iyon.

Kahit noong buhay pa si Nanay, ate na talaga kami; lalo na ako. Agad kong inako ang responsibilidad kahit noong mga bata pa lang kami. Kaya nga siguro nakalakihan ko na ang pagiging ate. Kahit saan ako pumunta, pakiramdam ko, ate ako ng lahat. Bata pa rin naman ako ngayon, nasa kasikatan pa ng araw, pero agad nag-mature dahil nga sa tawag ng pagkakataon.

Masaya ako sa pagiging ate; iba ang pakiramdam kapag nagagawa ko ang mga inaasahan sa akin, kahit na yung hindi ko na dapat na gawain, nasasaklaw ko pa rin. Isang salita siguro na maglalarawan dito ay sakripisyo. Ayaw ko namang lumitaw na pabigat ang mga kapamilya ko, lalo na ang mga kapatid ko, para sa akin, HINDI talaga; pero sa paningin ng iba, martir daw, kung hindi masokista, ang tawag sa akin. Naniniwala kasi ako na kung pwede namang isa na lang ang magparaya para sa ikabubuti ng lahat, iyon ang mas mainam na desisyon—at lagi kong kinukuha ang puwesto ng nagpaparaya. Maka-Andres Bonifacio din kasi ako, “Kung hindi ako, sino? Kung hindi ngayon, kailan?”

Tanggap ko na na ganito ang gampanim ko at sabi nga, ‘there’s no greater joy than giving’. Ito nga siguro ang calling ko, ang maging ate. Kung minsan nga lang, dahil na rin siguro sa dami ng mga intindihin, parang nanghihina rin ako. Pero kailangan kong maging malakas para na rin sa aming lahat.

Ang totoo ang pamilya ko ang nagpapalakas sa akin. Pero ang talagang source ng lahat ay ang Panginoon. Salamat na lang dahil kapag talagang hindi ko na kaya, pinaparamdam Niya sa akin na hindi ako nag-iisa. Pasan-pasan Niya ako.

Masarap maging ate, pero maraming responsibilidad. Lalo pa, kung wala na ang Nanay sa pamilya. Kami ng ate ko ang tumayong ina sa pamilya pagkawala ng Nanay. Shock absorber at tagapag-intindi. Ang tingin ko kasi, hindi mabuti para sa mga mas bata kong kapatid na dalahin pa nila ang hirap ng naulila sa ina. Kailangan, pagtakpan na namin ang kakulangang iyon. Hindi man sapat, makatulong man lang. Salamat talaga sa Panginoon at ibinigay Niya sa amin si Tatay. Napakabait niya at mapagmahal.

Kung kikilalanin kung sino ako ngayon, kalahati siguro o higit pa ng pagkatao ko ay imiikot sa pagiging ate. Mabuti na lang may ate rin ako.

Sa Ugoy ng Duyan

2005-08-12T09:40:00.000+08:00

This native song is very inspirational and heart warming. It has particular impact on Filipinos, suggesting our values and culture. Almost every Filipino child has his own hammock. A hammock reminds us of our childhood and all the more, the sweetest feeling we’d ever get—our mother’s love. The song tells of someone remembering his younger days…Here is a rough translation.

Sa Ugoy ng Duyan
By the Swing of the Hammock

Sana’y di magmaliw ang dati kong araw
I wish my old days would never come to pass

Nang munti pang bata sa piling ni Nanay
When I was a child in my Mother’s bosom

Nais kong maulit ang awit ni Inang mahal
Once more I want to hear beloved Mother’s song

Awit ng pag-ibig habang ako’y nasa duyan.
A song of love while I’m on the hammock.

Sa aking pagtulog na labis ang himbing
In my deep, sound sleep

Ang bantay ko’y tala, ang tanod ko’y bituin
The North Star is my sentinel, I’m guarded by the star

Sa piling ni Nanay langit ang buhay
In Mother’s bosom, life is heaven

Puso kong may dusa, sabik sa ugoy ng duyan.
My heart dwelling in sorrow; longing for the swing of the hammock.

Nais kong matulog sa dating duyan ko, Inay...
I want to sleep on my old hammock, Mother

O' Inay....
O’ Mother….

Filipinos recognize a mother as source of security especially to little children. This is actually a love song for mother. It makes me cry just typing this song…. Oh, I miss my Mom…

Para kay Aidz

2005-08-11T16:33:00.000+08:00

[Sayang, medyo nahuli ng post...]

Birthday mo na naman!

Kaylan mo huling narealize yan? Nagulantang ka na lang ba nang malapit na uli? Parang ganun-ganon lang yun tapos another year is added to you. Talaga naman, hindi mo halos napansin dumadaan [nang mabilis] ang mga araw.

Kumusta ka na? Masaya ka ba? Ano na ang latest?

Sa paglipas ng panahon, isang bagay ang mahalagang itanong sa sarili: Kilala ko pa ba kung sino ako? May nailaan ba akong panahon para makapagnilay-nilay sa sarili? Healthy yan. Sana nagawa mo.

Masyado yatang seryoso. Parang nakakatakot basahin. Anyhow, heto lang naman talaga ang mensahe: Happy Birthday! Gusto naming lumigaya ka.

[ hihihi…parang praning yata ang pagkakasulat…. Mahal ka namin, alam mo yan! Happy birthday! Muwwwwaahhhhh! ]

''I'll Change, I Promise''

2005-08-09T10:19:00.000+08:00

''I'll Change, I Promise''
Six Signs of Real Repentance
by Bryce Klabunde, Vice President Pastoral Ministries

Are promises enough?

Many changes come naturally as we mature. Sometimes, though, negative habits form deep ruts, and it seems we can't change, no matter how much we want to. Friends urge us to alter course and warn us of dangers ahead if we don't. We read in Scripture about God's path of wisdom, and His Spirit awakens our spirit to a new vision of a better life in Christ. With tears of determination, we tell ourselves, our loved ones, and our Lord that things will be different. "I'll change, I promise," we say. And we really mean it. We feel a deep sense of sorrow for our sin, even disgust. However, as time passes, the pull of the rut overpowers our most sincere promises, and we fall back into old patterns.

Part of the problem may be our mistake in thinking that sorrow and confession are enough to produce change. Another part is the misunderstanding of the process of change-a process the Bible calls repentance.

Is repentance the same as remorse?
According to the New Testament, there's a difference between repentance and remorse.

Judas "felt remorse and returned the thirty pieces of silver to the chief priest and elders" (Matthew 27:3). He even confessed his crime: "I have sinned by betraying innocent blood" (v. 4). Judas had come face to face with the hideous beast of evil in his soul, and he shrank back in terror and shame. Tragically, instead of leading him to God and life, his guilt hounded him to the gates of death. Eventually, his shame turned to self-hatred, and it drove him to suicide.

The apostle Paul calls this "the sorrow of the world" because the world offers no hope for people racked with guilt (2 Corinthians 7:10b). But there is another sorrow that produces life, as Paul describes:

I now rejoice, not that you were made sorrowful, but that you were made sorrowful to the point of repentance; for you were made sorrowful according to the will of God, in order that you might not suffer loss in anything through us. For the sorrow that is according to the will of God produces a repentance without regret, leading to salvation. (2 Corinthians 7:9-10a)

The sorrow of an alcoholic, for example, can either drown him in crashing waves of self-pity . . . or carry him to the shores of a new life. The determining factor is not the sorrow itself but whether the sorrow brings the sinner to repentance.

What is repentance?
Repentance is first a decision.

The most common Greek word in the New Testament translated "repent" is metanoeo, which is based on the word for thoughts or intentions, nous (see Acts 8:22) and literally means to "change one's mind." Penitent people take a deep look inside and face the truth about themselves-how they've been excusing their sins and hurting others. They come to a decision point, or what Paul called, "the point of repentance" (2 Corinthians 7:9), in which they change their mind from pleasing the flesh to pleasing God, from trusting in self to trusting in a Savior.
This repentance decision may come at the moment of our salvation as we place our faith in Christ for the first time. It may also be a point of recommitment as we determine to follow Christ with our whole heart. In either case, it is the beginning point to a process of change.
Hand in hand with this decision is a second principle: turning. The Old Testament prophets preached a message of repentance using a special Hebrew word that means, "turn around, return." The Lord urges His redeemed people to return to Him because He has forgiven their sins:

"I have wiped out your transgressions like a thick cloud, And your sins like a heavy mist. Return to Me, for I have redeemed you." (Isaiah 44:22)

The Lord is asking His people to take a completely new direction in life. This implies two parts: turning away from sin and returning to the Lord. And it implies a relationship between us and God-much like the relationship between the prodigal son and his father in Jesus' parable. After the son comes to his senses in the pigsty, he turns from his sin and returns to his father (see Luke 15:11-32).

The decision of repentance and the turning of repentance are demonstrated by the fruit of repentance-deeds that flow from the life of a changed person. The prophets described these deeds in practical terms: "Therefore, return to your God, Observe kindness and justice" (Hosea 12:6a). John the Baptizer specified the fruit of repentance this way:

"Let the man who has two tunics share with him who has none; and let him who has food do likewise." And some tax-gatherers also came to be baptized, and they said to him, "Teacher, what shall we do?" And he said to them, "Collect no more than what you have been ordered to." And some soldiers were questioning him, saying, "And what about us, what shall we do?" And he said to them, "Do not take money from anyone by force, or accuse anyone falsely, and be content with your wages." (Luke 3:11b-14)

Repentance, then, is not merely feeling sorry for sin. A person may feel deep remorse for his or her critical spirit, anger, or greed. A pastor caught in immorality may kneel before the congregation and weep bitterly over the condition of his soul. As important as it is to feel the weight of our sin, these emotions are not repentance. In fact, if we accept these tears as repentance, we can actually hinder the person from doing the really hard work of change.
With all this in mind, let's draw up a definition: Repentance is the process of turning from our sinful way of life and turning to godliness. It is characterized by a change of thinking and a change of behavior.

The path of repentance often leads through dark periods of self-examination and painful surrendering of selfishness and pride. Repentance includes letting go of cherished sinful pleasures and being accountable to others who help us lift our wheels out of the rut as we plow a new course in life. It marks a renewed relationship with the Lord based on a revived belief that His way is truly best and His righteousness is life's greatest treasure.

What Are Practical Signs of Repentance?
How do you know if you're on the path of repentance?

What does the penitent life look like? How can you tell if someone you love is really changing? People who are serious about change tend to display similar behaviors that let you know they are on the right track. Here are a few signs you'll find in a truly repentant person:

1. Repentant people are willing to confess all their sins, not just the sins that got them in trouble. A house isn't clean until you open every closet and sweep every corner. People who truly desire to be clean are completely honest about their lives. No more secrets.

2. Repentant people face the pain that their sin caused others. They invite the victims of their sin (anyone hurt by their actions) to express the intensity of emotions that they feel-anger, hurt, sorrow, and disappointment. Repentant people do not give excuses or shift blame. They made the choice to hurt others, and they must take full responsibility for their behavior.

3. Repentant people ask forgiveness from those they hurt. They realize that they can never completely "pay off" the debt they owe their victims. Repentant people don't pressure others to say, "I forgive you." Forgiveness is a journey, and the other person needs time to deal with the hurt before they can forgive. All that penitent people can do is admit their indebtedness and humbly request the undeserved gift of forgiveness.

4. Repentant people remain accountable to a small group of mature Christians. They gather a group of friends around themselves who hold them accountable to a plan for clean living. They invite the group to question them about their behaviors. And they follow the group's recommendations regarding how to avoid temptation.

5. Repentant people accept their limitations. They realize that the consequences of their sin (including the distrust) will last a long time, perhaps the rest of their lives. They understand that they may never enjoy the same freedom that other people enjoy. Sex offenders or child molesters, for example, should never be alone with children. Alcoholics must abstain from drinking. Adulterers must put strict limitations on their time with members of the opposite sex. That's the reality of their situation, and they willingly accept their boundaries.

6. Repentant people are faithful to the daily tasks God has given them. We serve a merciful God who delights in giving second chances. God offers repentant people a restored relationship with Him and a new plan for life. Listen to Hosea's promise to rebellious Israel:
Come, let us return to the Lord. He has torn us to pieces but he will heal us; he has injured us but he will bind up our wounds. After two days he will revive us; on the third day he will restore us, that we may live in his presence. (Hosea 6:1-2, emphasis added)
After healing comes living.

Repentant people accept responsibility for past failures but do not drown themselves in guilt. They focus their attention on present responsibilities, which include accomplishing the daily tasks God has given them.

One final thought. Repentance is not a solo effort. God doesn't expect us to lift ourselves up by our own bootstraps. Through His indwelling Spirit, God shapes and molds us to make us pure and blameless in Christ. Listen to Paul's hopeful words: "for it is God who works in you to will and to act according to his good purpose" (Philippians 2:13). For many people, the first cry of repentance is, "I can't change by myself; I need You, God." Thankfully, those are the sweetest words to God's ear.

points to ponder

2005-08-08T16:28:00.000+08:00

INSTRUCTIONS FOR LIFE

Take into account that great love and achievements involve great risk.
When you lose, don’t lose the lesson
Follow the three “Rs”:
· Respect for self;
· Respect for others; and
· Responsibility for all you actions.
Remember that not getting what you want is sometimes a wonderful stroke of luck.
Learn the rules so you know how to break them properly.
Don’t let a dispute injure a great relationship.
When you realize you made a mistake, take immediate steps to correct it.
Spend some time alone everyday.
Open arms to change, but don’t let go of your values.
Remember that silence is sometimes the best answer.
Live a good, honorable life, then when you grow older and think back, you’ll be able to enjoy it a second time.
A loving atmosphere in your home is the foundation for your life.
In disagreements with loved ones, deal only with the current situation. Don’t bring up the past.
Share your knowledge. It’s a way to achieve immortality.
Be gentle with the earth.
Once a year, go someplace you’ve never been before.
Remember that the best relationship is one in which your love for each other exceeds your need for each other.
Judge your success by what you had to give up in order to get it.
Approach love and cooking with reckless abandon.

Serious mode: ON

2005-08-05T10:24:00.000+08:00

I am in the haze of missing my mother. How many times have I said there’s never a day I don’t think of her? I have long accepted the fact that she’s been with the Lord, but my earthly being still calls for the comfort of a mother. Hay Nanay, miss na miss na kita! I feel sorry for myself whenever I think losing you was because I have loved you more than anyone else. The Lord doesn’t want that; so He took you from me so He will be at the apex of my life. Certainly I know He has planned the number of your days even before you were born. So I shouldn’t resent at all. It’s part of the growing-maturing process. And feeling this makes me realize I should, all the more, ask for the Lord's peace in me.

It’s my birthday month and I’m in my 20s now. Sayang, Nanay, you haven’t seen me turn 20. I know you’ll be happy if you did. You’ve always been. And that’s enough. I just give my gratitude to the Lord for making me a part of OUR loving family.

>>>
Why have such sentiments? Maybe it’s part of the birthday mode. Or plainly not.

2005-08-04T13:59:00.000+08:00

A timely response
Thank you Lord.

Just now, after lunch, I got a text from a friend and co-leader, the Chair. It says:

There’s no oil without squeezing the olives;
No wine without pressing the grapes;
No fragrance without crushing the flower;
So when things press you down,
God is taking the best out of you.

2005-08-04T10:10:00.000+08:00

>>>Who am I <<<

from the pacific... very traditional... a patriot... a Christian… has high regard to family... has always been an Ate [older sister]… pictures self as Mulan... a perfect melancholic... can be found in three places only: home, church, school... dreams to become a linguist... loves music earnestly... dreams to play the violin... a child at heart... adores children... will not let go of anime... once been devoted to Sailormoon and Eugene… loves Kenshin and Kaoru... finds Autumn in my Heart unbearably lovely... enchanted by Full House... now into Sweet 18… obsessed with Song Hye Kyo… thinks Won Bin is the cutest guy in the planet... wishes to see Oscar and Josh... a bona fide josh-aholic... will learn Japanese soon [cross fingers]... a researcher... hopes to finish graduate studies... inspired by Helen Keller, Simon from Mercury Rising and The Woman Who Willed a Miracle… beginning to have interest in teaching [special children]...

Superficial, may be, may be not. Guess, the more intimate part is yet to unfold.

2005-08-03T16:31:00.000+08:00

A Better Me

Lately I’ve been feeling weak; physically, emotionally, spiritually. Maybe I’m being lax with my quiet time and personal devotion, and no longer spare time for prayer. Perhaps I’m lingering on a sin I’m not conscious about.

Dear Lord,

I'm sorry. You know I love You and I’m trying to be the child You want me to be. Please help become stronger. I want to live a victorious Christian life. Let not the enemy rule over me. Guide me and remind me of Your love and compassion. Bless me with Your grace and mercy. Above all, give me peace.

Help me cast all my burdens upon You, because I know, You care. Thank You, Lord.

In Jesus’ name. Amen.

2005-08-02T17:28:00.000+08:00

What Makes A Cheerful Leader?
A page from Len’s Journal

Despite the price of leadership, I have my reasons to hang on:

Ø Abs. The heart that follows and genuinely respects. Nothing can ever encourage you more than a willing heart.
Ø Mich. The faith that can move mountains. A reason to keep the challenge.
Ø Fati. The believing heart. Secures integrity and self-esteem.
Ø Ronn. The mirror of submission.
Ø Jai. The power of solid trust. It drives you to walk the extra mile.
Ø Ayres. The strength of a leader. Any burden is made lighter with another leader’s support.
Ø Mac. The approach of a younger sibling. Bearing brotherly post.
Ø Quim. The heart that listens amidst sensitive conditions.
Ø Tan. The obedience without neglect.
Ø Nald. The power of initiative.
Ø Pastor. The heart of service and confidence in leadership. Makes the responsibility a habit.

Above all it's Jesus. The Master and Refuge. The One who compensates more than enough. Thank you Lord.

“I can do all things through Christ who strengthens me.” ~Philippians 4:13

2005-08-02T17:18:00.000+08:00

Today, I have created a new blog...
I hope my plans for this one will be met.

WELCOME to Dalagang Pinay, where you find my passion, my obsession, and my deviance!

Mabuhay ang Pilipinas!

^o^